ดวง

เมื่อวันศุกร์ที่ 2 พฤศจิกายน 2555 ด้วยเวลา 18.00 น. ข้าพเจ้าออกเดินทางกลับบ้านหนองตะไก้ ด้วยเหตุผลเพียงว่า พ่ออยากให้ไปเสริมดวง

ก่อนหน้านี้พ่อได้ไปวัดเขาอังคาร ที่บุรีรัมย์ จำไม่ได้ว่าใครเป็นคนแนะนำให้รู้จักวัดนี้ และพระครูที่อยู่ที่นั่น ทำบุญ ดูตำหรับตำรา ของพี่นุ้ย กับตอง ได้สะเดาะเคราะห์ ส่วนของข้าพเจ้า เห็นว่าต้องเสริมดวง เพราะเทวดาไม่ปกปัก ไม่อยู่ด้วยตลอดเวลา

โดยส่วนตัวไม่ชอบเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ ไม่ค่อยเชื่อ แต่ก็ไม่เคยรบหลู่ และเพราะลึกๆในใจ บอกตัวเองเสมอว่า ทุกอย่างมันอยู่ที่การกระทำของเรา ตัวเรา ใจเรา เป็นผู้กำหนด

ตอนแรกที่พ่อบอกอยากให้กลับบ้านอาทิตย์ แต่ก็บอกพ่อไปว่าจะกลับอาทิตย์ถัดไป ถกเถียงกันสักพัก เริ่มรู้สึกถึงความรุนแรงในน้ำเสียงของทั้งสองฝ่าย ก็เลยพยายามจบด้วยการบอกว่า “เด๋วดูอีกที” แต่พ่อก็ไม่วายที่จะบอกกลับมาอีกว่า “รีบๆกลับ จะได้ทำให้มันเสร็จๆ”  เข้าใจว่าพ่อหวังดี แต่ก็อย่างว่า ในเมื่อใจมันออกจะต่อต้านเล็กน้อยถึงปานกลาง

แต่ท้ายสุด ข้าพเจ้าก็กลับบ้าน ด้วยอะไรหลายๆอย่าง

กลับด้วยรถตู้สายโชคชัยตอนสองทุ่ม กว่าจะถึงเกือบๆเที่ยงคืน ตลอดการเดินทางความรู้สึกพูดได้คำเดียวว่า “หิว” หิวมาก ทำยังๆก็ไม่หายหิว พยายามหลับก็แล้วจะได้ลืมก็ไม่หลับ นั่งหิวตลอดการเดินทาง ทำให้รู้ซึ้งเลยว่า “ความหิวนี่ช่างทรมานเสียนี่กระไร” ลงจากรถตู้ ให้พ่อมารับอีกต่อ แต่ถามว่า “ซื้อก๋วยเต๋วไหม?” และด้วยเวลาเกือบๆเที่ยงคืนแบบนี้ ก็เลยตอบกลับไปอย่างไม่ต้องคิดว่า “ไม่อ่ะ กลับบ้านเลย” .. แต่ก็ไม่วายจะเข้าถึงบ้าน แม่ก็ถามด้วยประโยคเดิมอีก แต่คราวนี้ข้าพเจ้ากลับตอบด้วยประโยคใหม่ “พ่อแวะซื้อแป๊ป” .. เอิ่กๆ แล้วความหิวก็เอาชนะนุ่มจนได้สิ กลับมาถึงบ้านก็รีบๆๆกินๆๆ ก๋วยเต๋วต้มยำ ไม่รู้ว่ามันอร่อยหรือเพราะหิว แต่ก็กินหมด กินเสร็จก็รีบๆอาบน้ำ เวลาผ่อนไปจะตีสองอยู่แล้ว ก็เลยรีบๆนอนมันซะที่ผมยังไม่แห้ง และกว่าจะหลับนะ ตื่นอีกทีตีห้าคร่า ไม่รู้จะตื่นขึ้นมาทำไม แล้วก็ได้นอนต่ออีกแป๊ปนึงก็ต้องลุกขึ้นไปอาบน้ำ.. เพื่อเดินทางไปบุรีรัมย์ ไปวัดเขาอังคาร

ถึงวัดประมาณแปดโมงครึ่ง ด้วยความว่าอยู่บนเขา(ไม่สูงมาก) อากาศก็เลยค่อนข้างที่จะเย็นนิดๆ(ก็หน้าหนาวแล้วนี่นา) จัดเตรียมของไปถวาย แล้วพระท่านก็ดูตำราให้

สรุปง่ายๆ ที่ตำราบอก อายุ 24 การงานจะดี “งาน” “เงิน” “ชื่อเสียง” จะค่อยๆวิ่งขึ้นในอายุ 24-28ปี แต่ทั้งนี้ต้องระวังด้วย เพราะมองแง่ได้สองอย่าง ไม่ขึ้นสูงสุดก็ ลงสุดๆเหมือนกัน วาสนาเงินทองเลข1 แต่ตกคอขาด ... แต่ก็ถือว่าดี แล้วท่านก็ทักเรื่องเพื่อน เรื่องคนใกล้ชิด.. ทุกๆตำรา จะทักแบบนี้เหมือนๆกันเลย ว่าให้ระวังเพื่อน... อายุ 28 จะเจอเนื้อคู่ เนื้อคู่จะเสริมกัน อาจไม่ต้องทำงานแล้ว คือมีธุรกิจเป็นของตัวเอง ไม่ต้องลำบากเป็นลูกจ้างแล้ว.. สาธุ!! แต่อายุ 29 ต้องระวังเรื่องสุขภาพ ... บทสรุปของตำรา ก็คือตัวเราเองนี่แหล่ะ จะเลือกงานไหนให้ได้ดี จะเลือกคู่ครองแบบไหน จะไปทางไหน ขาฉันเป็นคนเดิน ..หวังว่าจะมีอะไรชักนำ ดลใจ (รึป่าว?)

วัดเขาอังคาร

เพิ่มคำอธิบายภาพ

ไหว้พระขอพร พระสารีริกธาตุ

ภาพผนังโบสถ์ ภาษาอังกฤษคร้าาา อินเตอร์

เทียนๆ ธุปๆ

ริมถนนข้างๆ ปราสาทเมืองต่ำ

กลับจากวัดก็ไปเที่ยวปราสาทเขาพนมรุ้งสักหน่อย ไม่ได้มามากกว่าสิบปี จำไม่ได้ว่ามาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ รู้แค่ว่าเด็กมาก เด็กขนาดที่ว่า เดินหลง เข้าออกประตูโน้น ประตูนี้ของปราสาท จนหาใครไม่เจอเลยสักคน .. ที่จำได้เพราะมันคือความหวาดกลัว ครั้งแรกที่หลง และกลัวเอามากๆเลย แต่สุดท้าย ก็เดินหาจนเจอแม่ หรือแม่เดินทางเราก็ไม่รู้นะ

เหมือนกันม่ะ?? คุงแม่ กะคุงพี่

สมาชิก.. ครบ!!! [เดินตามหลังผู้ใหญ่หมาไม่กัด]

ลูกกะแม่

ตากะหลาน

ยายปล่อยพลังงง!!! ใส่หลานนนน .. อ๊ากกก!!! [จะบาปไหมน่อ -*-"]

ปราสาทเขาพนมรุ้ง

ภาพวันนั้นที่เห็น จำอะไรไม่ได้เลยสักนิด ว่าเมื่อสิบปีก่อน ปราสาท สถานที่ หน้าตาเป็นยังไง? หรือ เพราะมันเปลี่ยนไปเยอะนะ ความทรงจำเก่าๆบอกว่าฉันเจอดินแดงตรงทางขึ้น แต่ตอนนี้กลับเป็นบันไดปูน เข้าระยะปราสาทก็เป็นบันไดก้อนอิฐ.. อืมๆ จำอะไรไม่ได้เลยนะ รู้แค่ว่าเคยมา แล้ว “หลง”

กลับจากวัดก็พาที่บ้านไปกินบุฟเฟ่หมูกะทะกันต่อ กว่าจะกลับมาบ้าน กว่าจะได้นอนอีกที ก็เกือบเที่ยงคืนไปแล้ว

และตื่นเช้ามา ก็ได้ออกไปหาเพื่อนนิดหน่อย และก็ให้เพื่อนพาเข้าไปในโรงเรียนประถม (โรงเรียนบ้านหนองตะไก้) เห็นแล้วนึกถึงความหลัง

อาบน้ำ กลับ กทม. ไปทำงานดีกว่านะ

สามวันที่ผ่านมาโคตรเหนื่อยเลย อยู่บนรถทั้งวัน เหนื่อยรถจริงๆ

...........

ภาพโรงเรียนบ้านหนองตะไก้ ปี 2555 (ไม่มี before มีแต่ after)

ต้นไทรใหญ่ จุดเดียวที่โรงเรียน เมื่อก่อนมีชิงช้าให้นั่งด้วย แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว

กิ่งนี้ไง ที่คืนปีนเล่น แล้วก็ลงทางเสา 5555

เสาธงโรงเรียน ทุกเช้าต้องเข้าแถวไล่จากซ้ายมือไปขวา ป.1-ป.6 "เตรียมเคารพธงชาติ"

ซากอาคารอนุบาลที่เคยอยู่ เดาว่าเขามีงบมา แต่ทำไมไม่สร้างใหม่สักที คิดถึงอาคารไม้ที่เคยวิ่งเล่น แล้วถูกดุ

อาคารเฉลิมพระเกียรติ ป.1 ป.2 และ 3 อยู่ที่นี่ มีห้องสมุดอยู่ชั้นล่างซ้ายมือ และเคยมานั่งร้อยพวงมาลัย พับใบตอง

วันนี้..

ก็ยังมีอะไรมากมาย

ให้จดจำ