เมื่อคืน
ตอนนี้
ฉันเพิ่งจะทำให้คนที่ฉันรักเสียใจ
กับคำพูด
แค่ 2 ประโยค
"ฉะเชิงเทราไม่ต้องไปหรอก"
"เค้าไม่อยากไปแล้ว"
เราไม่เคยนิ่งเงียบใส่กันนานขนาดนี้มาก่อน
โทรศัพท์.. .. .............
"เด๋วไว้ค่อยคุยกันทีหลัง"
อืม
แบบนี้อีกแล้ว
แต่มันก็อาจจะดีแล้วล่ะ เพราะฝืนอยู่ต่อไปก็มีแต่ความเงียบเท่านั้น
ให้เวลาสักพัก
แล้ว..
ฉันก็ร้องไห้ยกใหญ่อีกครั้งของวัน
SMS ... "เสียใจยังไงไม่รู้ ช่างเหอะ!"
ช่างเหอะอีกแล้ว
คำนี้มักจะออกจากปากของฉันและเธอ
ทุกๆครั้ง
ที่สักคน.. เสียใจ.. แต่ทำอะไรไ่ม่ได้
เราได้แต่นิ่งใส่กัน ไม่เคยหันหน้ามาพูดคุย
ปัญหา.. หรืออะไรก็แล้วแต่
"ช่างเหอะ!!"
แม้ในภายหลังเราจะกลับมามองหน้ากันได้เหมือนเคย
แต่.. เรื่องราวเหล่านั้นไม่เคยจะจบลงเลย
มันยังคงฝังลึกอยู่ในใจ
..
กับเรื่องเมื่อวานนี้
พอเวลามันผ่านมา
วันนี้
อารมณ์ฉันเริ่มสงบลงแล้ว
ฉันรู้ว่าฉันผิด
ฉันรู้ว่าฉันควรจะขอโทษ
ฉันรู้..
แต่ ฉันทำไม่ได้
ฉันเจ็บ
เกินกว่าฉันจะก้าวไปเผชิญหน้ากับเธอ
ฉันเจ็บ
เกินกว่าที่จะกลับไปเป็นเหมือนเคย
ฉันเหนื่อย
เหนื่อยที่เจ็บ
เหนื่อยที่รักเธอ
..
ฉันแค่หวังว่า
สิ่งที่ฉันทำ
จะไม่ทำให้เธอต้องเจ็บ
เธอจะไม่เสียใจ
ใช่ไหม?
หรืออย่างน้อย
หวังว่าเธอจะไม่เป็นอะไร
เธอจะยังมีความสุข
แม้ไม่มีฉัน
ฉันแค่หวังอย่างนั้น
ขอโทษ
เมื่อวาน
ตอบลบวันจันทร์
ตอนเย็น
ตั้งใจจะไปขอโทด..
แต่ท้ายสุด
ก็ไม่ได้เจอ
และหนำซ้ำ
วันนี้ยังทำร้ายเธออีก