นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายล่ะ
ที่ฉันจะแวะมาดูมาเขียนบล็อคแบบนี้
(ขอพักให้หายดีก่อน)
..
ณ เวลานี้
ตาของฉัน
หูของฉัน
ควรจะได้รับรู้ แต่อะไรที่มานดีกับใจฉันก็พอ
ตอนนี้รู้สึกมานเหนื่อยล้าเต็มทน
ฉันต้องการเวลาพักผ่อน..
..
เมื่อก่อน
ฉันเป็นคนมีเหตุผล
ใช้เหตุผลก่อนอารมณ์เสมอ
ทั้งพ่อแม่ เพื่อนๆ คนอื่นๆที่รู้จักฉัน จึงไว้ใจและเชื่อใจฉัน
แต่พวกเขาจะรู้ไหมนะ
ว่าตอนนี้ฉันเป็นคนไม่ได้เรื่องเลย
ฉันเป็นคนโง่ซะแล้วสิ
คนโง่
ที่ใช้อารมณ์
ไม่มีเหตุผลเลย
ระยะหลังมา
ทุกๆอย่างที่ฉันตัดสินใจ
จึงดูเหมือนจะผิดไปซะทุกเรื่องเลย
นั่นคงเป็นเพราะว่าฉันใช้อารมณ์แน่ๆเลย
นี่ฉันควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี้ย
ปกติฉันต้องเป็นคนนิ่งๆสิ
5555
คิดไปก็ตลกกับชีวิตตัวเองจริงๆ
ขาขึ้นที่ขึ้นสูงเชียว
และพอลงนี่.. สงสัยดิ่งลงเหว แถมยังดำลงดินด้วยมั้ง
ฮ่าาาาๆๆ
แต่ไม่เป็นไรแล้วนะ
ฉันรู้ว่าฉันผิดพลาดอะไร
ฉันรู้ว่าฉันไม่ดีตรงไหน
ต่อๆไปนุ่มจะพยายามนะค่ะ
..
ส่วนผลสรุปของปัญหา
5555 น่านนะสิ
มันเป็นหนึ่งในผลที่ฉันคิดว่าจะเกิดขึ้นจริงๆซะด้วยสิ
ฉันจึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผลมันถึงออกมาเป็นแบบนี้
(ฉันไม่คิดว่าเธอจะเลือกฉันอยู่แล้ว)
เมื่อก่อนพร่ำบอกตัวเองและเธอ
ว่า "ให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ดีแล้ว อยู่แบบนี้ดีแล้ว.. แค่เรามีกันและกันก็พอ..
..แค่รู้ว่าเรารักกัน.. เดินและจับมือไปด้วยกัน.. . ฯลฯ "
นั่นเพราะอยากให้ตัวเองมีความสุขกับปัจจุบันสินะ
ไม่อยากคิดถึงอนาคต ที่รู้อยู่แล้วว่าจะเป็นแบบไหน
แต่ตอนนี้มันกลายเป็นอดีตซะแล้วสิ
..
อาทิตที่แล้ว
ต้นอาทิต.. ฉันมีความสุขมาก
แต่พอสิ้นอาทิต.. ฉันกลับเจ็บมาก ถึงมากที่สุด
ซึ่งนั่นก็มาจากตัวฉันเอง
ทำตัวเองเอง.. แล้วก็เจ็บเอง
พอรู้ว่าฉันผิด ฉันจึงคิดจะขอโทษ
และมันก็สายไปซะแล้ว
ต่อมา
ฉันก็ได้ทำทุกอย่างแล้ว ในสิ่งที่ฉันควรจะทำ ควรจะพูด
ฉันจึงไม่จำเป็นต้องเจ็บอีกใช่ไหม?
ฉันไม่จำเป็นต้องกลับไปวนเวียนอยู่ที่เดิมอีกแล้วใช่หรือป่าว?
ในเมื่อฉันเลือกที่จะปลดปล่อยตัวเอง
หรือเป็นเธอที่ปลดปล่อยฉัน
เมื่อคืนก็เจ็บ..
แต่ฉันไม่มีน้ำตาให้ไหลแล้ว
ดีที่ฉันยังนอนหลับได้
แม้จะฝันในสิ่งที่ตรงข้ามกับความเป็นจริง
แล้ววันนี้ล่ะ
วันนี้เป็นวันเกิดของเธอ
ฉันทำได้แค่ส่งข้อความไปอวยพร
นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ฉันทำได้ ณ ตอนนี้
ฉันรู้ว่าเธอจะมีความสุข
แม้ไม่มีฉัน
..
ใจฉันอาจต้องใช้เวลา กว่าที่ฉันจะกลับมาเป็นฉันคนเดิม
ฉันคนเดิม.. ไม่สิ ต้องคนใหม่ต่างหาก
ฉันรักเธอ
ฉันเคยรักเธอ
ฉันเหมือนจะกลับมารักเธอ
แต่เพราะเหตุการณ์ที่ผ่านมา
มันทำให้ฉันไม่กล้าที่จะกลับไปรักเธอแบบนั้นอีกแล้วล่ะ
ฉันอาจจะไม่มีเธอ..
แล้วมันจะเป็นยังไงล่ะ
เมื่อก่อนคิดว่าฉันคงจะเป็นบ้าตายแน่ๆ
ฉันอยู่ไม่ได้หรอก ถ้าไม่มีเธอ
แล้ว..
มันจะต่างอะไรกับตอนนี้
ในเมื่อวันนี้ฉันก็อยู่คนเดียวอยู่แล้ว
ไม่ว่าเราจะกลับมาพบมาคุยกันอีกไหม
ก็ปล่อยให้มันเป็นไปตามบุญตามกรรม.. พรหมลิขิต วาสนา.. หรือจะอะไรก็แล้วแต่
ก็ปล่อยให้มันเป็นไป
..
คนเรา
เมื่อพบเจออุปสรรค
ช่วงเวลานั้นคงเป็นช่วงเวลาที่ทรมาน และเจ็บปวดที่สุด
แต่..
ถ้าเราผ่านมันไปได้
ไม่ว่าจะด้วยตัวเอง.. หรือมีคนอื่นคอยช่วยเหลือ
เราจะกลับมาเข้มแข็งได้อีกใช่ไหม?
เราจะเข้มแข็งขึ้นใช่ไหม?
ฉันหวังให้เป็นแบบนั้น
ฉันอยากเข้มแข็ง
ฉันไม่อยากที่จะอ่อนแออีก
..
เวลาที่อยากร้องไห้..
ก็ร้องออกมาให้หมด
แล้วเราจะยิ้มได้ใหม่อีกครั้ง..
ฉันเชื่ออย่างนั้น
วันฝนซา
"แม้มองไม่เห็น.. แต่ก็ยังอยู่"
ตอบลบถ้าเธอแวะมาจริงๆ ก็อย่าลืมนะ