กลับมาแล้ว
หลังจากหยุดยาว 3 วัน
ฉันเดินทางกลับบ้านตั้งแต่วันศุกร์ล่ะ
เพราะพ่อบอก "จะกลับก็กลับเลย ดึกแค่ไหนเด๋วไปรับ"
แล่วฉันก็เลยรีบๆยัดของที่จะเอากลับใส่กระเป๋าเป้คู่ใจ
เพราะแพลนตอนแรกว่าจะกลับตอนเช้าอ่ะ เลยม่ะได้เตรียมอะไรไว้เลย
รีบจัด กลัวไปไม่ทันเท่ว2ทุ่ม
ขึ้นรถตู้ไปโชคชัย ที่อนุฯ
แต่ก็ไปถึงก่อนตั้ง 1 ชม.
เลยแวะกดตังค์ ที่เซ็นเตอร์วันก่อน
จะได้เอาเงินไปฝากที่บ้านมั่ง ^^
แล่ววว..
ฉันก็ลืมเอาบัตรออก
เยี่ยม!!
เอะใจตั้งแต่ขึ้นรถ ว่า "เอาบัตรออกรึยังหว่ะ"
แต่ก็ไม่ได้ดูกระเป๋า
รู้ตัวอีกทีว่าบัตรหาย ก็เย็นวันต่อมาล่ะ
เซงจัด
แต่ดีนะที่ตู้มันกินไป
ถ้ามีคนมาต่อ ละนุ่มเอ้ยย!!
เหอๆ
ใช้เวลาในการเดินทาง 4 ชม.ครึ่ง ถึงโชคชัย
แล่วพ่อก็มารับต่อกลับบ้านอีก
อาบน้ำ กว่าจะได้นอน ตี 2 ได้มั้ง
แล่วก็ต้องตื่นเช้าไปตักบาตรที่วัดบ้านใหม่ฯ
ดีดี ทำบุญบ้างนะนุ่มนะ
ช่วงนี้มีแต่เรื่องวุ่นๆทั้งนั้นเลย
..
บ้านอันแสนอบอุ่น
บ้านฉัน ตั้งแต่มีหลาน 2 คน เพิ่มมา
รู้สึกว่าบ้านมันวุ่นวายมากๆเลย
และโดยเฉพาะห้องนอนฉัน
ซึ่งอุตส่าจัดไว้เป็นระเบียบ
หัวเตียง.. เละตลอดดด
ไม่ไหวจะเคลียร์ ตอนนี้ก็เลยปล่อยให้มันลกไปก่อน
ฉันซึ่งเป็นคนที่ไม่ชอบเสียงดัง ชอบเงียบๆ สงบๆมากกว่า
มันจึงทำให้ฉันหงุดหงิดบ้างเป็นบางที
แต่พอได้แกล้งหลานๆสักหน่อย ก็โอล่ะ
ถึงบ้านจะดูวุ่นวายไปนิด
แต่บ้านฉัน
ก็อบอุ่นที่สุด
ฉันมีความสุขที่สุด
เมื่อได้อยู่ที่นั่น
บ้าน.. คนในครอบครัว
ปัดเป่าความเหนื่อยล้า ความทุกข์ใจของฉันให้หายไป
ทุกครั้งที่ฉันต้องเหนื่อยล้าจากการทำงาน
หรือเหนื่อยใจกับเรื่องต่างๆมากมาย
ก็มีบ้านนี่แหล่ะ
ที่ให้ฉันกลับไปพักพิง
(และบางเวลาก็แอบคิดถึงอ้อมกอดจากเธอ)
ชาร์ตแบตให้มีพลังกลับมาอีกครั้ง
เพื่อต่อสู้ เพื่อก้าวเดิน ต่อๆไป
..
อีกไม่นาน
ฉันอาจจะได้ย้ายกลับไปทำงานใกล้บ้าน
นั่นหมายความว่า
ฉันจะกลับไปอยู่บ้านอย่างถาวร
(ถ้าไม่ได้แต่งงานออกไปอยู่ที่ไหนซะก่อนอ่ะนะ)
ฉันดีใจ ว่าฉันจะได้กลับไปอยู่บ้าน
แต่ฉันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ฉันก็เสียใจอยู่นิดๆ เหมือนกัน
ตอนนี้
ฉันก็เหมือนกับนกน้อย
ที่บินออกจากรัง เพื่อหาประสบการณ์ใหม่ๆ
เพื่อจะได้เห็นโลกให้กว้างมากขึ้น
แต่เวลาที่ได้ออกมา
เพื่อเก็บเกี่ยวความฝัน
มันน้อยนิดเหลือเกิน
มีความฝันมากมายที่ฉันอยากทำและยังไม่ได้ทำ
ฉันไม่รู้ว่า
เมื่อนกน้อยตัวนี้บินกลับรังไปแล้ว
มันจะมีโอกาสได้เก็บความฝันของมันไหม
เพราะความเป็นไปได้ มันน้อยนิด แทบมองไม่เห็น
นั่นคือสิ่งที่ฉันแอบเสียใจนิดๆ
แต่ฉัน.. ก็หวังถึงความสุขที่บ้านมากกว่า
ฉันควรจะดีใจ happy มากกว่าสินะที่ได้กลับบ้าน
ถึงแม้อยู่บ้าน ถ้าฉันพยายามและไขว่ขว้าหาความฝันของฉัน
ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ฉันก็จะเก็บเกี่ยวได้ใช่ไหม??
มันอยู่ที่ใจของฉันใช่ไหม?
"ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ถ้าใจไม่สู้ ความฝัน ก็ได้แค่ฝัน"
..
แต่ทุกอย่าง คือ "ความไม่แน่นอน"
ดังนั้นเมื่อมันยังไม่เกิดขึ้น
และอาจเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา
ดังนั้นฉันจะไม่คิดถึงมัน
เพราะอะไรๆ ที่มันสร้างความหวังให้กับเรา
เมื่อเราผิดหวัง
คนที่เจ็บก็คือ เรา
ฉันจึงพยายามบอกตัวเองตลอดว่า
"ความแน่นอน ก็คือความไม่แน่นอน"
เพื่อย้ำเตือน
และบอกให้ตัวเอง เข้มแข็ง เสมอ
เตรียมพร้อมรับ
ความเปลี่ยนแปลงของสิ่งภายนอก
รวมถึงความปรวนแปรของจิตใจ
..
"ศรัทธา"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น