วันวันนึง

เช้านี้ยังคงเป็นอีกเช้าที่ห้องมืดครึ้ม

แต่ครั้งนี้เปิดไฟไว้ในห้องด้วย

เพื่อแต่งตัว และอ่านหนัังสือ รอเวลานัดออกไปเจอเพื่อนข้างนอก


วันหยุดเสาร์-อาทิตย์ ช่างว่างเปล่า

ถ้าไม่มีอะไรทำ ไม่มีอะไรอยากจะทำ

หรือไม่รู้ว่าจะทำอะไร

เมื่อวานใช้ชีวิตวันเสาร์หมดไปอีกวันอย่างไร้ประโยชน์

อยู่ในห้องสี่เหลี่ยม ไม่ออกไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว

ตื่นสายๆ อ่านหนังสือ เขียนหนังสือ เล่นเนต ฟังเพลง

แล้ววันนึงก็หมดไปอย่างไม่ได้ทำอะไรเลย

ชีวิตช่างดูจืดชืด

แต่ชีวิตแบบนี้ก็เกิดขึ้นกับฉันอยู่บ่อยๆ

ดูชินซะแล้ว

และก็ดูจะมีความสุขดี

กับการใช้ชีวิตอยู่คนเดียว ที่ไม่ต้องพบเจอซึ่งใครๆ

พวกโลกส่วนตัวสูง

คงหาความสุขจากการอยู่คนเดียวได้ไม่อย่าง

เฉกเช่นฉันนี่แหล่ะ


การรอคอยดูเหมือนจะยืดยาวไปเรื่อยๆ

แต่ก็ไม่ได้ฉุน หรือโกรธเพื่อนแต่อย่างใด

ในเมื่อในระหว่างรอมีอะไรให้ทำ

มีจุดหมายให้เฝ้าคอย

ซึ่งดูเหมือนจะผิดวิสัยไปหน่อยที่ฉันไม่ฉุน

ฉันเป็นไทม์เมอร์

ฟิคมากกับเรื่องของเวลา

ถ้าบอกนัด ตกลงออกจากห้อง 11 โมง

ฉันก็จะออกจากห้อง 11.00 น. ตามนาฬิกาข้อมือที่ใส่อยู่

ถึงเตรียมตัวเรียบร้อยก่อน 11.00 น.

ฉันก็จะไม่ก้าวออกจากห้องแม้แต่ก้าวจนถึงเวลานัดหมาย

แต่จะถึงกี่โมงนั้นเป็นอีกเรื่อง

เพราะจะไปบังคับ บีบคอให้คนขับรถเมย์ เหยียบคันเร่ง หักหลบแซง ตามใจชอบก็ไม่ได้

รถสาธารณะ ไม่ใช่รถส่วนตัว

ถนนหลวง ไม่ใช่ถนนส่วนตัวเช่นกัน

จะว่างให้รถวิ่งฉิวก็ไม่ใช่

ยิ่งวันอาทิตย์ วันหยุดที่แสนวุ่นวาย


อารมณ์ยังคงค้าง

การอยู่คนเดียว อยู่กับตัวเอง ที่เนิ่นนาน

ดูเหมือนจะมีอิทธิพลกับสภาพจิตใจมากๆ

วันทั้งวันที่ไม่ต้องพูดคุยกับใคร

วันทั้งวันที่ไม่ต้องออกเสียงแม้เพียงคำเดียว

ความเงียบนิ่ง

มีเพียงเสียงเพลงจากคอมฯ

เสียงรถ เสียงนก

การอยู่นิ่งๆ นั่งนิ่งๆ นอนนิ่งๆ

ช่างดูสงบ

แต่เยือกเย็น

..
เอาล่ะ

ถึงเวลาต้องก้าวออกจากห้องสี่เหลี่ยม

สู่โลกภายนอก สู่โลกความจริง

ซะบ้าง