ไปๆมาๆ

อยู่เงียบๆ เหงาๆ ในห้องสี่เหลี่ยมตามเคย

อาบน้ำเสร็จ กลับมาเปิดคอมฯอีกครั้ง

นั่งฟังเพลงจากวิทยุออนไลน์ ปล่อยมือและใจให้ล่องลอยไปกับการพิมพ์ข้อความ

..
การงานที่มีมากขึ้น มากขึ้น

ความกดดัน ความสับสน ฯลฯ

ก่อตัวและปั่นทอนกำลังใจที่มีอยู่ตอนนี้มากมาย

เคยอยู่ตัวคนเดียว แต่ไม่เคยอ่อนแอขนาดนี้

อยู่คนเดียว แต่มีความรัก ความเป็นห่วง กำลังใจอยู่เสมอ

แต่พอมาวันนี้อะไรๆก็ดูเปลี่ยนไป

การที่มีใครสักคนอยู่ข้างกาย

แต่กลับดูว่างเปล่า ยิ่งกว่าอยู่คนเดียว

เคยอ่านข้อความหนึ่งผ่านตาบอกว่า

"คนเราจะอ่อนแอที่สุด ก็กับคนที่รัก"

เห็นทีจะจริงอย่างที่เขาว่า

คนเราเข้มแข็งขึ้นก็เพราะมีคนรัก

อ่อนแอที่สุดก็เพราะคนรักเช่นกัน

..
ตอนนี้รู้สึกอ่อนแอ

แต่ก็รู้สึกเข้มแข็งในเวลาเดียวกัน

ดูสับสนกับอารมณ์นะ

แต่มันก็จริง

เด๋วอ่อนแอ.. เด๋วเข้มแข็ง .. อ่อนแออีกครั้ง สลับกันอยู่แบบนี้

พวกอ่อนไหว มักร้องไห้ง่ายๆ กับเรื่องไร้สาระ

พวกอ่อนไหว เหมือนต้นไม้ล้มลุกที่พริ้วไหวไปตามลม

แต่เมื่อมีใครสักคน ก็เหมือนไม้ล้มลุกนั่นล่ะ

ล้มลง ก็ยืนขึ้นมาใหม่

??
ไปๆมาๆ ชักสงสัยว่าตอนนี้รู้สึกอะไรอยู่กันแน่

..

วันนี้มีคนบอกอีกแล้วว่าให้ ทำใจซะบ้าง

ทำใจ เตรียมพร้อมยอมรับกับความผิดหวังซะบ้าง

อย่าไปหวังอะไรมากมาย กับอะไรๆที่ไม่ใช่ของเรา

หรือกับของๆเรา ก็ต้องเผื่อใจบ้าง

เข้าใจความหมาย

แต่ไม่เคยยอมรับ ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง

แต่กับใจ ต่อให้พยายามแค่ไหน ก็ยังไม่พร้อม

..

สรุปแล่วที่พิมพ์ๆมาต้องการจะสื่ออะไร

ความรู้สึกในตอนนี้ ????

ดีจังนะ

ที่วันนี้เรายังมีกัน