สะดุ้งตื่นด้วยอาการกลัว หลอน
ด้วยเวลา 03.57 น. ของเช้าวันที่ 21 ตุลาคม 2555
ตอนนี้ความรู้สึกยังคงหลงเหลือและไม่ได้หายไปไหนเลยสักนิดเดียว
มีเพียงแสงไฟในห้อง ที่ค่อยๆช่วยผ่อนคลาย ฝันร้ายออกไปจากใจ
..
ในความฝัน
ข้าพเจ้าสะดุ้งตื่น ด้วยเวลา 06.50 น. ที่มองจากนาฬิกาโทรศัพท์
สายแล้วๆ นัดพี่ไว้ตอน 6 โมงเช้า เพื่อเดินทางไปเที่ยวเกาะสีชัง
ตื่นด้วยอาการเร่งรีบว่าสาย
แต่มากกว่านั้นคือบรรยากาศในห้องที่อึมครึม
ระเบียงกระจกใส ผ่านม่านปริวพริ้วไหวด้วยลมที่ค่อนข้างจะแรง (เป็นจุดเดียวที่ไม่เหมือนห้องที่อยู่ ณ ปัจจุบัน)
จะกดเปิดไฟในห้อง ก็เปิดไม่ติด
เปิด... ปิด... เปิด.. ปิด.. เปิดใหม่.. กระแทกสวิตท์ออน ก็ไม่เปิด
แสงริบหรี่ที่ออกจากหลอดไฟ กระพริบๆ เป็นสัญญาณที่ไฟมันบอกว่า "ตรูไม่สบาย"
สรุปคือหลอดไฟเปิดไม่ติด
ห้องนอนยังคงมืดครึ้ม
เกิดอาการหลอน กลัวสิ่งที่มองไม่เห็น
เปิดประตูออกไปข้างนอกก็เจอหมาตัวสีดำ(ใส่เสื้อด้วย) นั่งอยู่ตรงทางหนีไฟ
ตัดใจที่จะวิ่งหนี แล้วปิดประตูกลับเข้าห้องตามเดิม
06.55 น.
เอาไงดีเนี่ย สายแล้ว
แต่โทรศัพท์ยังไม่ดัง พี่ยังมาไม่ถึง ถึงบอกว่าจะเลทหน่อย แต่ไม่น่าขนาดนี้
เวลานี้ จึงเป็นเวลาที่พี่น่าจะมาถึงแล้ว
จัดการเก็บของยัดใส่กระเป๋า ขุดคุ้ยจากกระเป๋าหนึ่งโยนรวมๆ แล้วก็อีกกระเป๋าโยนรวมไว้
เลือกแต่อะไรๆที่จำเป็นสำหรับการเดินทาง
นาฬิกา กระเป๋าเงิน ผ้าเช็ดหน้า ...ฯลฯ
เปลี่ยนเสื้อผ้า ทั้งๆที่ยังไม่อาบน้ำ
ระหว่างความวุ่นวานเพื่อแข่งกับเวลา
รู้สึกว่าอย่างน้อยควรจะแปลงฟัน
ก็เดินไปเข้าห้องน้ำ ด้วยความกลัว
แต่เพราะสายแล้ว ก็ยังกล้าที่จะเดินเข้าไป ผ่านจุดที่กลัวที่สุด
แล้ว..
สิ่งต่างๆก็มืดอีกครั้ง
ห้องสี่เหลี่ยมที่มืดมิด
ตอนนี้ลืมตาขึ้น เผชิญหน้ากับโลกความจริง
ที่โลกความฝัน ยังทิ้งความรู้สึกกลัว ไว้ในจิตใจ
กล้าๆกลัวๆ แต่ก็ต้องเปิดไฟ
แป๊ก!! ดีจังไฟติดด้วย
ดูนาฬิกาโทรศัพท์ 03.57 น.
ทำไมไม่ตื่นให้สายกว่านี้อีกหน่อย
นี่เพิ่งจะนอนไป 4 ชม.เอง
ไม่สามารถข่มตานอนได้อีก
ความง่วงเหงาหาวนอนหายไปจากจิตใจ
แม้ร่างกายจะบอกว่า "มึงนอนเหอะ"
แต่ใครจะไปนอนได้ล่ะ
ตอนนี้ความกลัว สิ่งที่ยังหลอน ยังเด่นชัด ไม่หายไปเลยสักนิด
ไม่รู้จะทำอะไรเพื่อฆ่าเวลา
ไม่มีใครให้คุยด้วย เพราะนี่เป็นเวลานอน
ใคร.. จะมานั่งปลอบประโลมใจดวงนี้
นอกจากตัวข้าพเจ้าเอง
....
เมื่อวานไม่ได้กินข้าวสักเม็ด
มีแลคตาซอย 5 บาท 2 กล่อง
ตกถึงท้องก่อนเข้านอน
เมื่อคืนนอนที่เวลา 00.04 น.
ก่อนนอน
ไม่รู้อะไรดลจิต
อาจเพราะชีวิตที่ยุ่งเหยิง
บอกตัวเองไปว่า
"นับแต่วันนี้ ฉันจะสวดมนต์ก่อนนอนทุกคืน"
แล้วก่อนนอนก็จัดการสวดมนต์ตามหนังสือสวดมนต์ที่ได้รับแจกในการพิมพ์แจกเป็นกุศล
สวดจนครบทุกหน้า แล้วก็เข้านอน
และแล้วก็ฝันร้าย อย่างที่เล่าไป
..
จะโทษเพราะสวดมนต์ได้ไหมที่ทำให้ฝันร้าย
แต่มันจริงๆนะ
ทุกครั้งที่ข้าพเจ้าสวดมนต์ก่อนนอน
ฝันร้ายจะมาเยือนทุกครั้งไป
ความกลัว
สิ่งที่มากับฝันร้าย
จึงทำให้ตัวข้าพเจ้าเอง
ไม่ชอบที่จะสวดมนต์
อย่างมากทำได้แค่
อรหัง... แผ่เมตตา.. กราบพระ 5 ครั้ง
อธิษฐานให้ตัวข้าพเจ้าเองหลับฝันดี
เพียงเท่านี้ไม่ทำให้ฝันร้านมาเยือน
แต่ครั้งไหนที่สวดมนต์มากกว่านี้
ฝันร้าย
ความกลัว
จะเข้ามาเยือนทุกครั้งไป
..
หน้ากลมจะเอาไง โลกกลมๆกลายเป็นฝันร้ายไปซะงั้น
ซูโค่ยยย
ตอบลบ