นอนๆ นอน
นอนยังไงให้หลับสบาย
บางคนนอนฟูกนุ่มๆ
บางคนนอนเสื่อก็พอ
บางคนไม่เอาสักอย่าง
นอนแบบพื้นๆ ขอหมอนผ้าห่มพอ
บางคนนอนห่มผ้า
บางคนนอนไม่ห่มผ้า
บางคนนอนขอแค่หมอนพอ
บางคนนอนกอดผ้าขนหนู (ติดมาแต่น่อย)
บางคนนอนกอดผ้าขนแมว
เอ้ย!! ม่ะช่ายๆ มีแต่ผ้าขนหนู
:P (แอบเล่นมุก เสี่ยวๆ) "มึงทำอะไร?" 555
บางคนต่อ
บางคนนอนกอดตุ๊กตา
บางคนนอนกอดคนรัก
บางคนนอนกอด.. หมอนข้าง
(เย่!! เข้าประเด็นได้ล่ะ)
"หมอน"
ทุกคนนอนต้องมีหมอน
หรือหาไม่ได้ก็ต้องหาอะไรมาหนุนแทนหมอน
แต่ "หมอนข้าง"
มีก็ได้ไม่มีก็ได้
ในวันที่เดียวดาย
ก็นอนกอดหมอนข้าง (แทนคนรัก)
ในวันที่ไม่เดียวดาย
ก็นอนกอดคนรัก (ถีบหมอนข้างตกเตียงไป)
หมอนข้างมีไว้ทำอะไร??
ถ้าเป็นฉันเมื่อสมัยเด็กๆ
หมอนข้างมีไว้กั้นตกเตียง
หมอนข้างมีไว้ถีบตกเตียง (แล้วก็ตกตามไป)
หมอนข้างมีไว้ให้นอนเกยขา
หมอนข้างมีไว้เป็นที่พาดขา เวลาที่ปวดเมื่อย
แค่นั้น..
แต่พอโตขึ้นมาหน่อย
หมอนข้างก็ไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับฉัน
ฉันไม่จำเป็นต้องกอดหมอนข้าง (เพราะไม่ได้อยากกอดอะไร)
ฉันไม่จำเป็นต้องใช้กั้นตกเตียง (เพราะนอนไม่ดิ้น)
ฉันไม่จำเป็นต้องใช้เกยขา (เพราะนอนเรียบร้อย)
ฉันจึงไม่มีหมอนข้าง... ข้างกาย
เข้ามหา'ลัย ฉันได้รู้จักกับบ๊อบบี้ (เพื่อนคนหนึ่งซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด ใส่เสื้อด้วย)
และนั่นก็เป็นสิ่งเดียวที่ฉันนอนกอดเรื่อยมา
มีลูกบ๊อบบี้.. มีแม่.. แล้วก็มีพ่อ.. ฉันมีครอบครัวบ๊อบบี้
 |
| ตัวลูกยังอยู่ที่ห้องชลฯ ตัวพ่ออยู่ในถุงที่บ้านโคราช ส่วนตัวแม่กลายเป็นบ๊อบบี้แบนอยู่กรุงเทพฯ (พรากลูกพรากแม่เขาไหมน่อเรา) |
จนถึงเมื่อปีที่แล้ว (เพื่อนแย่งไปทับ.. เป็นบ๊อบบี้แบน)
ฉันไม่ได้นอนกอดบ๊อบบี้ หรือหมอนข้าง หรืออะไร
นอกจากตัวเอง (ในวันที่เหน็บหนาว)
.. (ถึงอยากจะมีอะไรให้กอดบ้างก็ตามทีเหอ)
เอิ่กๆ
จนวันนี้ .. ฉันมีหมอนข้างเป็นของตัวเอง (รึป่าว)
ฉันมาอยู่คนเดียว ก็เลยซื้อหมอนข้าง
เพียงเพราะ... ไม่อยากให้เตียงต้องว่างเปล่า (นอนคนเดียวมันกว้างไป)
เริ่มต้นจากมีหมอนข้างด้วยเหตุผลนี้
ต่อๆมาเราก็เริ่มใกล้ชิดกัน
จนวันนี้ที่ฉันนอนกอดหมอนข้างทุกคืน
นอนกอดหมอนข้าง..
..ด้วยความคิดถึง
-หน้ากลม-
รับหมอนข้างสักใบ
หรือคนรัก.. สักคนไหมค่ะ 555+
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น