วันนี้ฉันลางาน 1 วัน
เพราะไม่ได้กลับมานานร่วม 2 เดือน
ฉันออกจากชลฯ 06.25 น. ถึงบ้านด้วยเวลา 10.11 น. โดยสวัสดิภาพ
ฉันเดินทางด้วยน้องขวัญ
เดินทางร่วมกับแฮปปี้ เบอร์รี่ และเพื่อนอีก1คน
ฉันเลือกเดินทางกลับบ้านตามถนนหมายเลข 304
มีวิ่งทางลาด(ไฟแดงเยอะไปไหน) ขึ้นเขา ลงเขา
มีโอกาสได้กินบรรยากาศ ป่าๆเขาๆ บ้าง
ปัญหาสำหรับเส้นทางนี้คือ
ธรรมชาติมันมากไป สิ่งมีชีวิตจึงมากตาม
สองข้างทางเต็มไปด้วยผีเสื้อ
(ปกติก็มี แต่ยิ่งหน้านี้ ยิ่งมากกว่า)
สองข้างทางมีศพน้องหมามากกว่า3ตัว
ชนน้องหมาในแต่ล่ะตัว
"แม่งโผล่มาได้ไง"
"มึงอยากตายรึ"
"ตายห่าไปแล้วมั้ง"
"ไอ่เชี้ย รถกูบุบแล้วมั้ง"
&:)/@);@
"มันจะตายไหม"
"ขอให้มันไม่เป็นอะไร"
"....."
ร้อยคำครหา
สิบคำรู้สึกผิด
เพราะเป็นคน จะเอาไรมากกับสัตว์เดรัชฉาน
แบบนั้นรึป่าว?
ส่วนการชนผีเสื้อหนึ่งตัว
"............."
ทุกอย่างนิ่งสนิท
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
จิตใจของคน...
เรื่องพวกนี้คงมองเป็นเรื่องปกติ มากไป
ชนหมา ฆ่าสัตว์ บี้มด
คงไม่สามารถสกิดจิตสำนึกใดๆให้ทำงาน
สิ่งมีชีวิตใหญ่ๆ พอจะสกิดได้บ้าง
แล้วกับสิ่งเล็กๆล่ะ
อย่างผีเสื้อ
....
วันหนึ่งเมื่อสัก 5 ปีที่แล้ว
ระหว่างการเดินทางเข้ากรุงเทพฯกับพ่อ
พ่อขับรถ ฉันนั่งอยู่ข้างๆพ่อ
น้อยครั้งที่จะได้นั่งในตำแหน่งนี้
เพราะเป็นที่นั่งประจำของแม่
แต่ครั้งนั้นแม่ไม่ได้ไป ฉันจึงได้มีโอกาสนั่งข้างหน้าบ้าง
การนั่งหน้ามันทำให้วิวทิวทัศน์มันกว้างมากขึ้น
ฉันเห็นอะไรหลายๆอย่าง
รถ ต้นไม้ พื้นถนน
..ฝูงผีเสื้อ
ที่บินมาชนรถ หรือ รถขับไปชน
วันนั้นภาพมันสกิดใจฉันมาก
ฉันกดโทรศัพท์ไปหาเพื่อนคนหนึ่ง(ช่วงนั้นคุยกันแทบจะตลอดเวลา)
ตั้งคำถามไปว่า
"รถชนผีเสื้อ ผีเสื้อมันจะตายไหม?"
ฉันถามไป ทั้งๆที่รู้คำตอบของคำถามอยู่แล้ว
แต่ฉันก็คาดหวังอยากได้ยินตอบว่า "มันไม่เป็นอะไร"
แต่ความจริงของคำตอบคือ "ตาย"
เมื่อก่อนฉันอาจจะเคยเห็นภาพอุบัติเหตุชนผีเสื้อตายมาบ้าง
แต่วันนั้น แค่ครั้งนั้น ที่ได้เอาอุบัติเหตุที่เป็นปกตินี้มาคิด
มันทำให้ฉันนิ่งไปพักใหญ่ๆ
เพราะสงสารชะตากรรมของผีเสื้อ
ผีเสื้อนับร้อยๆศพที่ตายอยู่บนท้องถนน
แต่หาได้มีใครใส่ใจ และมองเห็นมัน
แค่ครั้งนั้น
จากวันนั้นจนถึงวันนี้
ฉัน...
จากผู้โดยสาร กลายมาเป็นคนขับบ้าง
ภาพทุกอย่างมันชัดเจนมากกว่าตำแหน่งข้างคนขับซะอีก
การเดินทางกลับบ้านครั้งนี้
ผีเสื้อนับร้อยตลอดเส้นทางบนเขา
มากกว่าสิบที่ฉันชน
ฉันอาจจะนิ่ง
และเดินหน้าสู่จุดหมายต่อไป
แต่
มันไม่ได้หมายความว่า
รอยแต่ละรอยบนกระจก
จะไม่สกิดหัวใจของฉัน
การเดินทางครั้งนี้
เพื่อนฉันคงรู้สึกไม่ต่างกัน
คงมีความรู้สึกเดียวกันกับฉันเมื่อ5ปีก่อน
"ขับรถช้าหน่อยก็ได้นะ"
...
"ปกติผีเสื้อเยอะแบบนี้หรือเปล่า"
...
"สงสารมัน"
....
(ขอโทษที่วันนี้ขับรถเร็วไปเยอะเลย)
ฉันไม่ใช่คนดี
ฉันไม่ใช่แม่พระ
ฉันมีความมืดดำอยู่ในจิตใจ
ฉันเป็นคนธรรมดาทั่วๆไป
พอได้คิด.. มันก็จะคิดต่อๆไป
เป็นธรรมดา
ถ้าคนอื่นได้มานั่งคิดเหมือนฉัน
เขาก็จะรู้สึกเหมือนกันนั่นล่ะ
ฉันยังเชื่อว่า..
ไม่ว่าจะลึกแค่ไหน
ความดียังมีอยู่ในมนุษย์ทุกคน
อุทิศให้ผีเสื้อนับล้าน ที่จบชีวิตด้วยอุบัติเหตุนี้
-หน้ากลม-
ปล.ขออภัยสำหรับคำไม่สุภาพ :P
กลับมาถึงห้อง(ชลฯ) เหนื่อยแค่ไหนไม่รุ
ตอบลบรุแค่ว่า.. ใส่ชุดนอนเสื้อกับกางเกงคนละชุดอ่ะ -*-"