ข้าว.. เป็นอาหารหลักของคนไทย
ข้าพเจ้าเป็นคนไทย เพราะฉะนั้นข้าวจึงเป็นอาหารหลักของข้าพเจ้า
..เป็นอาหารหลัก หากแต่ขยันหุงหาอาหารเองพอ
การใช้ชีวิตอยู่หอพักเพียงลำพัง ข้าวหาใช่อาหารหลักไม่ หากแต่เป็นมาม่า ไวไว ยำยำ รสหมูสับ รสต้มยำกุ้ง รสหมูต้มยำ จำพวกน้ำ ส่วนแห้งก็เป็นมาม่าผัดขี้เมาแห้ง สิ่งเหล่านี้กลายเป็นอาหารหลักสำหรับมื้อเย็นของคนโสด ผู้เดียวดาย
ผู้คนสมัยใหม่มักนิยมอาหารจานด่วน ขอแค่ง่ายๆ สบายๆ ท้องอิ่ม ก็พอ ชอบง่ายๆจนลืมถึงสารอาหารที่ควรจะได้รับในแต่ละวัน และข้าพเจ้าเอง วันในแต่ละวันโดยส่วนใหญ่ก็มีชีวิตแบบคนสมัยนี้ไม่ต่าง
อาจจะเหมารวมมากเกินไปหน่อยที่จะใช้คำจำกัดกลุ่มคนด้วยพฤติกรรมการกิน รวมเป็นคนสมัยใหม่ เพราะคนสมัยใหม่บางกลุ่มก็รักสุขภาพกันมากขึ้น หันมาทานข้าวก้อง กินผัก กินเจ กินทุกอย่างที่บ่งบอกสรรพคุณว่าดูแลผิวพรรณ หน้าตา มีสารพวกอนุมูลอิสระเยอะ ย่อยง่าย ดีต่อสุขภาพ ป้องกันโรคโน่นนี่นั่น ฯลฯ ทุกวันนี้ก็มีคนกลุ่มนี้เยอะขึ้นๆ
งั้นขอให้คำจำกัดความสำหรับคนที่กินมาม่าเป็นอาหารหลักใหม่ว่า คนสมัยใหม่ผู้หกระเหเร่ร่อนอยู่หอพักเดียวดายและนิยมเส้น
ถึงแม้จะกินมาม่าหรือไม่กินเป็นส่วนใหญ่ วันบางวันที่รู้สึกอยากกินข้าว รู้สึกเหมือนร่างกายอยากได้รับสารอาหาร ขอข้าวสักคำเพื่อเพิ่มพลัง ข้าพเจ้าก็จะลุกขึ้นมาหุงข้าว ทอดไข่ ละลายน้ำพริก กินเองบ้าง หุงข้าวสำหรับสองมื้อหนึ่งท้องอิ่ม เพราะถ้าจะหุงเพียงแค่น้อยนิดข้าพเจ้าเลือกที่จะไม่หุงมากกว่า รู้สึกเสียดายไฟที่ต้องจ่ายในแต่ละเดือน (แต่ไม่เคยนึกถึงเวลาชาร์ตโทรศัพท์หรือแล็บทอป) ทุกครั้งที่หุงก็เลยหุงไปเผื่อไว้กินสองเวลา
ไม่แปลกที่จะหุงข้าวเยอะหน่อย แต่แปลกที่ว่า หุงข้าวทีไร มื้อที่สองไม่เคยจะได้กินสักที
ที่ไม่ได้กินนี่ไม่ใช่ว่าบูดเสียหรืออย่างไร เพียงแต่ไม่ออกไปกินข้าวข้างนอก ก็เป็นต้องมีธุระประจำ ข้าวอีกครึ่งที่เหลือจึงไม่ค่อยจะได้ลงสู่กระเพาะของข้าพเจ้าเท่าไหร่
แล้วเอาไปไหน ทิ้ง?
ไม่ ข้าพเจ้าไม่เคยทิ้งข้าวลงถังขยะ หมายถึง ถ้าข้าพเจ้ารู้ว่าข้าวที่เหลือยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง อยู่บ้านที่โคราช ถ้าเหลือก็จะเอาให้หมากิน หรือถ้าเหลือแบบสะอาดไร้อาหารเจือปน ก็จะตากแห้งให้นกกาได้มาจิกกิน หรือตากไว้ เอามาทำข้าวทอดกินต่อ ซึ่งนั่นก็อร่อยพอตัว ข้าพเจ้าชอบกินมาตั้งแต่เด็ก หากแต่โตแล้วหากินยาก คือไม่มีคนทอดให้กิน
มาอยู่นี่ อยู่หอพัก ข้าพเจ้าไม่ทิ้งข้าวลงถังขยะให้เสียเปล่า ข้าพเจ้าเห็นนก ข้าพเจ้าได้ยินเสียงนกทุกๆเช้า นกเหล่านี้มาร้องส่งเสียงอรุณสวัสดิ์ข้าพเจ้าเสมอๆ ข้างนอกระเบียงมีนก และที่นั่น ข้าพเจ้าน่าจะตอบแทบการทักทาย ด้วยข้าวสักหน่อย ข้าพเจ้าเอาข้าวที่เหลือในหม้อไปตากไว้ที่ระเบียง เจ้านกต่างก็มาจิกกิน มากันเป็นกลุ่ม มาเป็นเดี่ยวๆก็มี นานๆทีมาครั้ง แต่ไม่ว่าจะนานยังไง ข้าวที่ตากไว้สักวันก็จะหมดไป หมดแบบไม่เคยเหลือซากให้เห็นเลยว่าเคยมีข้าวอยู่ตรงนั้น
ตอนนี้ที่ระเบียง ก็เลยเป็นที่ตากข้าวให้นกกิน
แบ่งๆกันกินไป
เจ้าจะได้มาหาฉันบ่อยๆ
-หน้ากลม-
กับวันที่หิวข้าว(มากๆ)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น