หายเหนื่อย.. เพี้ยง!!

เหนื่อยจังเลย.. . T-T
เพียงเริ่มต้นก็เหนื่อยซะแล้ว แล้วมันจะผ่านไปได้สักกี่น้ำละนี่

ฉันเริ่มเข้าทำงานกับกลุ่มบริษัทร้อยเอ็ด โดยสังกัด บ.พลังงาีนคาร์บอน ตั้งแต่วันที่ 18 กรกฎาคม 54
ณ ปัจจุบัน ฉันทำงานได้ 46 วันแล้วล่ะ.. จะผ่านโปรอีกกว่าครึ่งทาง (115วัน)

แค่ตอนนี้ เพียง 46 วัน ที่ร่วมทำงาน .. ฉันกลับรู้สึกว่างานหนักขึ้นทุกวันๆ
เหนื่อยมากขึ้นทุกวันๆ.. จนร่างกายอ่อนล้าไปหมด ไม่มีแรงเลย
และเมื่อบวกกับการที่ฉันอยู่คนเดียว มันก็เลยทำให้ ใจของฉันมันเองก็อ่อนล้าเหมือนกัน
แม้เธอคนที่ฉันรัก.. ทั้งๆที่เราควรจะได้อยู่ด้วยกัน ทั้งๆที่เราควรจะมีกันและกันเหมือนเดิม
แต่.. มันก็ไม่มีอีกแล้วละมั้ง..

ตั้งแต่ที่ฉันมาอยู่ที่นี่..
มันทำให้ฉันน้อยเนื้อต่ำใจกับเธอเอามากๆเลย
เพราะว่า .. เธอไม่เคยสนใจฉันจริงๆ.. ไม่เคยเป็นห่วงฉันจริงๆ การกระทำ.. มันทำให้ฉันรับรู้ไปอย่างนั้น
มันทำให้ฉัน ไม่อยากรักเธออีกแล้ว.. เธอคนที่ใจร้ายแม้กระทั่งกับคนที่เธอบอกว่าเป็น "เพื่อนรัก"

ฉันคงให้เธอมามากเกินไป
และพอถึงจุด.. ที่ฉันเหนื่อยล้าทั้งกายและใจอย่างนี้ แต่ฉันกลับไม่มีเธอ
มันยิ่งทำให้ฉันเจ็บ เจ็บมากกว่าทุกครั้งที่เธอทำให้ฉันเจ็บ
ฉันก็เลย.. อยากจะหยุดทุกอย่างไว้เพียงเท่านี้ละมั้ง
แม้ใจจริง.. ฉันอยากให้ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิม
แต่มันคงเป็นไปไม่ได้หรอก
ตอนนี้ ฉันไม่อยากเจอหน้าเธอเลย.. ไม่อยากรับรู้อะไรที่เกี่ยวกับเธอเลย
การรู้ว่าเธอยังมีตัวตนในชีวิตฉัน มันยิ่งทำให้ฉันเจ็บ

ถ้าฉันจะเดินจากไป..
เธอจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม??..

และนั่น.. สิ่งที่ฉันกลัว.. มันจึงทำให้ฉันไม่กล้าทิ้งเธอไป
เพราะฉันยังตัดเส้นใยบางๆ ออกไปไม่ได้..
ฉันยังเป็นห่วงเธอเสมอ...