ทำไม?.. คนเราถึงชอบแคร์กันนักนะ
แคร์มานไปทั่วเลย
แคร์คนโน่นที.. คนนี้บ้าง.. ไม่ใช่คนรู้จัก บางทีก็ไปแคร์ซะงั้น
ทั้งๆที่คนที่เราควรจะแคร์จริงๆ มีแค่ไม่กี่คน
คนในครอบครัว.. เพื่อนสนิท.. คนที่เรารัก.. คนที่เรารู้จักคุ้นเคย
ใช่ไหม?
ไอ่คนที่เดินสวนผ่านไปมาในแต่ละวัน ก็มีไม่ซ้ำหน้ากันอยู่แล่ว(หรือบังเอิญอาจจะมีซ้ำบ้าง)
สรุปก็คือ คนที่เราไม่รู้จักนั่นแหล่ะ
ทำให้เกิดคำถามว่า.. "เราต้องแคร์ด้วยหรือป่าว?"
น่านนะสิ.. เพราะว่ามนุษย์เป็นสัตว์สังคม.. เพราะว่ามนุษย์อยู่ตัวคนเดียวไม่ได้
ดังนั้น.. เราจึงต้องแคร์มนุษย์ทุกคน.. เพื่อนร่วมโลกทุกคน ทุกสิ่ง ด้วยรึป่าว??
ประเด็นนี้ ลองถามใจตัวเองดูนะ ว่าคุณน่ะแคร์รึป่าว? กับคนเหล่านั้น
หรือ จริงๆแล้ว คุณแคร์ใครบ้างดีกว่า...
..
.
สำหรับฉัน..
เมื่อก่อนฉันอาจจะเป็นคนประเภทที่ แคร์คนไปทั่ว แต่มากน้อยต่างกันไป
คนที่ฉันรัก.. ฉันแคร์มากกก..
คนที่ไม่รู้จัก แต่ต้องพบเจอกัน ก็จะแคร์เหมือนกัน แต่น้อยหน่อย
ประมาณว่า ทำอะไรก็ต้องแคร์ สายตาชาวบ้านอ่ะ ประมาณนั้น
แต่สำหรับฉันในตอนนี้
การที่ฉันได้เข้ามาทำงานที่ กทม. และอยุ่คนเดียวแบบนี้
มันทำให้ฉันเปลี่ยนไปเยอะเลยล่ะ..
ฉันเลิกแคร์ คนที่ฉันไม่รู้จัก แม้จะเคยเห็นหน้า แต่ถ้าไม่รู้จักชื่อหรือเคยพูดคุย ฉันก็ไม่แคร์หรอก
เพื่อน.. ฉันแคร์แค่คนที่ฉันสนิทด้วย
ครอบครัว.. นั่นแคร์อยู่แล่ว
การอยู่คนเดียว
มันทำให้ฉันมีเหตุผล.. ที่จะไม่แคร์ใคร
หรือเลือก ที่จะแคร์ใคร
ฉันอาจจะคิดผิดไป..
ตอบลบฉันแค่เหนื่อยที่ต้องแคร์ใครๆ
แต่ก็ทำไม่ได้.. ที่จะหยุดแคร์