ถึง หมาน้อย เพื่อนรักของฉัน
เค้าแค่มีเรื่องบางเรื่องที่อยากจะบอก อยากจะบอกมานานแล้วล่ะ แต่ก็ไม่กล้าเลยสักครั้ง
ช่วงหลัง พยายามจะหาโอกาสดีๆ เพื่อที่จะได้พูดมันออกมา แต่ก็ไม่มีเลยสักครั้ง
เค้าอยากจะพูดด้วยตัวเองมากกว่า มากกว่าการที่เค้าต้องมานั่งพิมพ์อะไรแบบนี้
(แต่เพราะรู้ว่า.. หมาน้อยคงไม่ได้อ่านหรอก เลยลองเขียนออกมาก่อน.. และสักวัน เค้าจะบอกหมาน้อยด้วยตัวของเค้าเอง)
สิ่งที่เค้าอยากจะบอกมานานแล้ว
คือ.. เค้ารักหมาน้อยนะ
ที่จริง เค้าก็เคยพูดมาหลายครั้งแล้วสินะ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกันหรอก
ครั้งนี้ เค้ารู้อยู่เต็มอก ว่า เค้าคิดยังไงกับหมาน้อย
ไม่ใช่ในฐานะเพื่อน ไม่ใช่ในฐานะแฟน.. แต่อยากเป็นคนรักกัน
(รักที่เค้ามีให้เป็นรักที่บริสุทธิ์.. เค้าไม่เคยคิดถึงเรื่องว่าต้องมีอะไรกัน เค้าแค่รู้ว่าอยากมีหมาน้อยอยู่ด้วยตลอดชีวิต)
แต่.. วันนี้ รัก คำนี้ มันเป็นรักที่ผ่านมาแล้ว
ไม่รู้ว่าเริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไหร่ กับความรักแบบนี้
เค้ารู้ว่าเค้ารักหมาน้อยมาตั้งแต่ยังเรียนอยู่มัธยม
แต่ความรักแบบคนรักกัน เค้าไม่รู้ว่าเริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไหร่
ที่จริง เราซึ่งเป็นความรู้สึกของเราเอง ก็น่าจะรู้อยู่เต็มอก ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่
แต่คงเพราะ.. เค้า ไ่ม่เคยที่จะยอมรับ ว่าเค้า รักหมาน้อยแบบนั้นจริงๆ
เค้าไม่เคยคิดว่าเค้าจะรักหมาน้อย.. เพราะเค้าเองก็มองผู้ชายมาโดยตลอด
สำหรับผู้หญิง คงเพราะเป็นหมาน้อย เค้าถึงได้รัก (เพราะคนอื่นเค้าก็ไม่เห็นจะคิดอะไรเลย)
มันอาจจะเริ่มตั้งแต่.. ตอนปี2ก็ได้ ตอนที่เราได้กลับมาใกล้กันอีกครั้ง
ถ้ากลับไปอ่านไดอะรี่ที่ให้ไป.. คงมีสักช่วงเวลา ที่มันน่าจะบอกว่าเค้าเริ่มรักหมาน้อยตั้งแต่เมื่อไหร่
เมื่อไหร่ ที่ใจเค้าเริ่มเต้นแรง.. เมื่อไหร่ที่เค้าเริ่มหวิวๆ กับการที่มีหมาน้อยอยุ่ใกล้ๆ
มันเป็นช่วงเวลาดีๆ ช่วงเวลาที่เค้ามีความสุขที่สุดในชีวิต ช่วงเวลาที่เราได้อยุ่ด้วยกัน
ขอบคุณที่มอบช่วงเวลาดีๆเหล่านั้นให้
มาวันนี้.. ไม่ต้องเป็นกังวลไปนะ
เค้าพอจะเดาออกว่า หมาน้อยคงไม่ได้คิดอะไรกับเค้าหรอก
เค้าเองยังยอมรับตัวเองไม่ได้เลย กับสิ่งที่ตัวเองเป็น
พยายามปฎิเสธมาโดยตลอด
แต่หนีความจริงไปก็เท่านั้น เพราะว่ารู้อยู่เต็มอก จะหนีไปไหนก็ไม่พ้นหรอก
พอกลับมายอมรับความเป็นจริงได้
ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปแล้ว
เมื่อสี่เดือนก่อน.. (ประมาณนะ)
มันมีบางอย่างเกิดขึ้นและทำให้ความรู้สึกเค้าเปลี่ยนไป
และเค้าก็ไม่อยากจะพูดถึงหรอก เพราะมันจะเป็นความทรงจำที่ไม่ดีสักเท่าไหร่
เอาเป็นว่า.. หลังจากวันนั้นมา
เค้าก็.. เลิกคิดแล้วล่ะ เค้าไม่คิดที่จะรักหมาน้อยแบบนั้นแล้วล่ะ
วันนี้.. เค้ารักหมาน้อย ในฐานะเพื่อนคนนึง จะดีกว่า
เค้า..แค่เดินออกมาจากจ๊ะโอ๋หนึ่งก้าว
แต่ไม่ได้หายไปไหนหรอกนะ
เค้าจะยังคงวนเวียนอยู่ในชีวิตจ๊ะโอ๋ไปอีกนานเลยล่ะ
เค้าจะยังอยู่ข้างๆหมาน้อย
ตราบเท่าที่หมาน้อยจะให้เค้าอยู่อ่ะนะ
รักเสมอและตลอดไป
นุ่ม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น