ตอนนี้
ฉันมันทั้ง "บ้า" และก็ "โง่" ไปพร้อมๆกัน
สาเหตุที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้
ก็เพราะว่าฉัน "เจ็บ"
เจ็บจนแทบจะทำได้ทุกอย่าง
เพื่อให้ตัวเองหายเจ็บ
นั่นคือความบ้า
และสุดท้าย
ฉันก็ทำอะไรไม่ได้
ยัง "โง่" ที่ยังเจ็บอยู่
.. .
เพราะว่าฉันมันเป็นทั้งสองอย่าง
ทั้ง "บ้า" และ "โง่"
ฉันจึงต้องด่าตัวเองทุกวัน
ย้ำตัวเองทุกเวลาที่ทำได้
เผื่อว่าสักวัน
ฉันจะเลิกบ้าและโง่สักที
เผื่อสักวัน
ฉันจะตาสว่างสักที
..
อาจเพราะฉันไม่ใช่คนที่เข้มแข็ง
ฉันทั้งอ่อนแอและอ่อนไหว
เจออะไรนิด
อุปสรรคเพียงเล็กน้อย
เพียงลมที่พัดผ่าน
ก็ทำให้ฉันโอนเอียง
และล้มได้ทุกขณะ
ฉัน
มีเพียงมือจากครอบครัว
ที่คอยประคองฉันเมื่อฉันจะล้ม
มือจากครอบครัว
ที่ยื่นมาให้จับ ดึงฉันลุกขึ้นใหม่อีกครั้ง
ฉันมีครอบครัว
มีพ่อ มีแม่.. ยาย พี่ น้อง และหลานๆ
ฉันควรจะสนใจแค่นั้น
กับคนอื่นที่จะทำให้ฉันต้องเจ็บ
ฉันไม่ควรเอามาใส่ใจใช่ไหม?
ฉันควรจะ
เอาแค่ใจของคนที่รักฉัน
มาใส่ใจก็พอใช่ไหม?
ฉัน..
ตอบลบยังจำวันนั้น วันที่เธอกอดฉัน เพราะรู้ว่าฉันอารมณ์ไม่ดี
ฉันยังจำอ้อมกอดนั้นได้ แม้จะเพียงแค่แป๊ปเดียว
ฉันก็รู้ว่าเธอเป็นห่วง และรักฉัน
ขอบคุณมากนะที่อยู่เคียงข้างกัน
แม้อ้อมกอดนั้นจะไม่ใช่ของฉันก็ตาม
ฉันก็ยังคิดถึง และรักเธอ