เขียนบล็อค

เขียนบล็อค

ข้าพเจ้าไม่เคยตั้งใจที่จะไปพาดพิงถึงใคร (ถ้าเมื่อก่อนน่ะมี) มันแค่เป็นความรู้สึก ณ ตอนนี้ เหนื่อยก็บอกว่าเหนื่อย ท้อก็บอกว่าท้อ ชอบก็บอก รักก็บอก คิดอะไรก็เขียน เหมือนเขียนไดอะรี่ ไดอะรี่ที่มีผู้อ่าน เป็นคนสนิทที่ให้ที่อยู่บล็อคไป มีสาระบ้าง ไม่มีบ้าง .. ก็เวิ่นเว้อไป ในโลกกลมๆนี้ ของหน้ากลม

ข้าพเจ้าเขียน บอกว่าอยากอยู่คนเดียว อยากหนีไปให้ไกลๆ.. แค่ความรู้สึกเหนื่อยล้า มีอะไรๆให้คิด ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติของคนทั่วไป เป็นกันอยู่บ่อยๆไม่ใช่หรอ "ขออยู่คนเดียวสักพัก"


ข้าพเจ้าเป็นพวกโลกส่วนตัวสูง ชอบไปไหนคนเดียว ชอบอยู่คนเดียว เพราะมันคร่องตัวกว่า แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า ไม่ต้องการมีใครสักคน

ข้าพเจ้า เป็นพวกเวิ่นเว้อ เพ้อไปทั่ว ก็เพราะข้าพเจ้าเป็นผู้หญิง เป็นผู้หญิงประเภทนี้เอง ที่อารมณ์ค่อยข้างจะอ่อนไหว แต่การเวิ่นเว้อ เพ้อไป.. มันแสดงว่าข้าพเจ้ามีความฝัน มีความรู้สึก รักเป็น ร้องไห้เป็น ไม่ใช่หรอ ข้าพเจ้าก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เป็นมนุษย์อยู่เหมือนกันนะ

ข้าพเจ้า เป็นพวกขี้งอน ขี้น้อยใจ นั่นแสดงว่าข้าพเจ้าแคร์มาก รักมาก ไม่ใช่หรอ ถ้าไม่แคร์จะไปสนใจทำไม (บางทีก็ย้อนกลับมาบอกตัวเองอยู่เหมือนกัน)


ข้าพเจ้าเป็นพวกพูดน้อย.. เป็นคนพูดไม่ค่อยเก่งผิดไหม แต่ก็พยายามที่จะพูดให้มากอยู่นะ และตอนนี้ ก็พูดเก่งขึ้นมากแล้ว.. และก็พูดมากน้อย ตามอารมณ์ซะด้วยสิ


ข้าพเจ้าก็เป็นคนแบบนี้แหล่ะ ซึ่งเรียกง่ายๆว่า "เยอะ"
แต่นั่นก็คือตัวตนของข้าพเจ้าเอง ไม่เคยและไม่ชอบที่จะเสแสร้ง ทำตัวให้ตลกเปล่าๆ
ถึงตอนนี้จะเปลี่ยนไปบ้างตามเวลา (แก่นั่นแหล่ะ) แต่ข้าพเจ้าก็ยังเป็นหน้ากลมคนเดม







(ขอพาดพิงนิดๆ)

ถึงคนใกล้
เราไม่ได้ทะเลาะกันหรอกนะ เราแค่นอยกันนิดหน่อย
คงต้องเข้าใจความเป็นปกติของเราๆอ่ะนะ
บอกได้แค่ว่า ถ้าวันไหนเค้าเลิกงี่เง่าได้ เค้าก็คงเลิกรักคุณไปแล้ว
วันนี้ คุณก็ยังเป็นคุณ เค้าก็ยังคงเป็นเค้า
เหลือเวลาแค่นี้เอง