เอียน เอ่ย

"เป็นห่วง"

"คิดถึง"

"รัก"

หรือแม้แต่

"เสียใจ"

"งอน"

"โกรธ"

"เกลียด"

จำเป็นต้องเอื่อนเอ่ย พูดออกมาด้วยหรือเปล่า??

?????????????????????

ถ้ารักก็บอกว่ารัก

เกลียดก็บอกว่าเกลียด

คิดถึงก็บอก โกรธก็บอก

ถ้าความรู้สึกต่างๆ ถูกแสดงออกมาด้วยคำพูด 

(ไม่พูดถึงการกระทำ)

มันจะเป็นอย่างไร?

คนจะรักกันมากขึ้น

คนจะเกลียดกันมากขึ้น

..

ข้าพเจ้าเป็นคนที่ไม่ค่อยอะไรๆกับการพูดเท่าไหร่

ไม่ได้หมายถึงว่าไม่ให้ความสำคัญ

แต่หมายถึงว่า เป็นคนปากแข็ง เห็นจะได้

ไม่ชอบพูด และบางทีก็ไม่แสดงออก

(แล้วใครจะไปรุกับมึง)

บางครั้งต่อให้รักแทบบ้า

ก็ไม่สามารถพูดออกมา หรือแสดงออกให้รู้

ก็ยังเฉยๆ เป็นปกติ

(เหมือนๆกับตอนนี้ ต่อให้เป็นห่วงแทบตาย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้)

บางครั้งต่อให้ไม่พอใจ

แต่เพื่อให้โลกสงบสุข รักษาน้ำใจกัน

ก็ต้องฝืนตัว บังคับทำ อะไรหลายๆอย่าง

มีคนที่มีความรู้สึกดีๆให้

แล้วจะไปทำลายสิ่งดีๆเหล่านั้นได้อย่างไร

มีคนรัก ดีกว่ามีคนเกลียด

มีคนเป็นห่วง ดีกว่ามีคนสาปแช่ง

จริงๆแล้วก็ไม่ได้ฝืนอะไรมากมาย

ฝืนได้ แค่

ไม่เสียตัวตนของตัวเอง

...

หลายๆครั้งที่ข้าพเจ้าบอกกับคนอื่นๆว่า

"คิดอะไรก็บอก รู้สึกยังไงก็บอก"

ซึ่ง เหมือนจะดูดี เหมือนเป็นห่วงเป็นใย แคร์ความรู้สึก

แต่แท้จริง กลับกลายเป็นว่า ข้าพเจ้าเห็นแก่ตัว

บอกให้เขาแสดง

แต่ตัวเองล่ะ ไม่เคยแสดง

บอกเขาให้พูด

แต่ตัวไม่เคยเอ่ย

ลองย้อนกลับว่าถ้าเป็นตัวเองที่โดนบอก

จะทำได้ไหม แสดงออก หรือพูดได้ไหม

ก็ทำไม่ได้อยู่ดี

ทุกความคิด ความรู้สึก

เหมือนถูกอัดแน่น

รอวันระเบิด

เมื่อถึงเวลาที่อารมณ์พีคสุดๆ คงระเบิดออกมา

แต่ความหน่าย ก็ทำให้ชนวนดับได้ไม่ยาก เหมือนๆกัน

มีตัวดับชนวนแค่สองอย่าง

หนึ่ง Happy

สอง Boring

มากๆ

ทำไม.. ใจต้องอ่อนไหว

มีความรักมากมาย ที่มาจากความผูกพัน

มีความผูกพันมากมาย ที่มาจากความรู้สึกดีๆที่มีให้กัน

ความรักหมด ความผูกพันก็ค่อยๆลดหาย

ความผูกพันไม่มี ความรู้สึกดีๆก็ไม่มี

 ไม่มี ก็ ไม่มี

"รู้สึกดี ทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน"

ก็อยากมีแบบนั้นบ้างนะ

อยากให้หัวใจ ได้เต้นผิดจังหวะเสียบ้าง

G'Luck ma love